(به نام بخشنده ی بزرگ)

دوستای خوبم سلام!

این وب خیلی وقته که به:

به نام داور بر حق

قاصدک سلام!

وقتی اون چشای قشنگت که داشت توی حریمت پرپر می شد شده بودی یه قاصدک....چشمای خسته ی منم فقط داشت اشک می ریخت را می دیدی چی کار می کردی؟؟؟ می دونم که قلبت هم بهم می دادی هیچوقت نمی خواستی اشکام را ببینی اما خودت رفتی....وقتی رفتی اشکام را از ته قلبم برای رفتین تو ریختم عزیزم.....

قاصدک! شاید پرواز تو عزیزترین حس زندگیم بود که محبت را از یاد من برد..وبرای همیشه همه چیز رنگ باخت و بهار ناشناخته ترین موجود روی زمین شد....سرد...بی روح....یخ....مثل صورت قشنگ تو که یخ زد و اون موقع که می سپاردنت خاک اون صورت فرشته ای و قشنگ را من فقط فقط زمین و زمان را نذر اون صدای همیشه مهربونت می کردم.....

چرا دنیا نامرده؟؟؟ چرا تو بری؟ بهار بمونه؟؟؟...... هیچ می دونستی ۲۴ روز دیگه تا بهار مونده؟؟؟امسال برا کی ؟ با شوق کی؟ به عشق چی شمع هام را فوت کنم؟؟؟ کی اولین نفر بپره تو بغلم و بهم بگه بهار کوچمولو تولدت مبارک؟؟؟؟؟؟؟؟

قاصدک لمس نشدنی من! اگه سوزناک ترین واژه را هم قرض بگیرم نمی تونم بگم چی کشیدم وقتی دیدم پرواز کردی؟ ...شاید به خاطر اینه که سنگ شدم... هر چه بود... هر چه شد ....هر چه گذشت.... از مرثیه ی رفتن تو فرشته ی وصف نشدنی من بود.......

پرنده ی مهاجر سفرت سلامت اما

به کجا می ری عزیزم....قفسه تمومه دنیا

رفتی به دنیایی که آدمک نداره....چه ساده و باور نکردنی پر کشیدی.....

پ.ن.۱) همه ی مهربونیم فدای پرنده ی مهاجرم.........

پ.ن.۲) تا ابد بهت وفادارم.............

پ.ن.۳)مرگ پایان همه چیز نیست............

( به نام داور بر حق)

آخه من هیچی ندارم که نثار تو کنم

تا فدای چشای مثل((بهار)) تو کنم

14 سال پیش یه عزیزی توی یه هوای سرد و زمستونی وقتی که برف تیف تیف اما آروم رو زمین می نشست تصمیم گرفت پاشو تو این دنیا بذاره......یه عزیز که بهار کوچولوی 6 ساله از شوق اومدنش سر از پا نمی شناخت.....یه عزیز که وقتی پاشو تو این دنیا گذاشت بهار کوچولو را یه هوارتا خوشحال کرد....یه نی نی برفی و خوشمل و تپل که حالا بعد از گذشتن 14 سال تازه پشت لباش سبز شده......اما هنوزم واسه بهار همون نی نی برفی و غوشمله.....14 سال پیش این موقع تولد داداش خوشملم محمد بود.......امشب هم براش تولد گرفتیم......مثل هر سال........

داداشی من محمد...((سیبیلو)) تولدت مبارک......

اینم دو تا عکس از تولد محمد جوونم....

پ.ن.۱) بهمن واسه ما ماه شلوغیه اول مامانی بعدش داداشیم بعدشم خواهر جوونمممم دو روز دیگه تولد خواهرمه ..پیشاپیش تولدت را تبریک می گم خواهر جوون...

پ.ن.۲) خیلی واسم عزیزن نتونستم براشون آپ نکنم.....

پ.ن.۳) این یه سکوته عظیمه........

پ.ن.۴) روز ((ولنتاین ))هم پیشاپیش به همتون تبریک می گم.......

به نام بخشنده بزرگ

سلام

با طلوع تو ستاره ها هر شب بارون بارون تو آسمون جشن می گیرن....ماه هم قلمبه و خوشگل با من هم آواز می شه......

مامانی جونم تولدت مبارک عزیز بهار کوچمولو و بارونی..........بهارت داد می زنه تا آخر عمرش می پرستت............

عزیزم جشن میلادت مبارک

منو اون سوی جشن دل نذاری

پ.ن.۱) خوب اینم از عکس کیک تولد مامانی.......می ذارم تا همتون دلتون آب بیفته...

                                                    ( به نام داور بر حق)

با((بهار)) سبزه ها در اوج سرورند و آسمان غرق باران سکوت.........

ولی تو با ((بهار ))در اوج شکستی.......

                                                                          دیوانه ی ((بهار)) ندیده.......

سلام!

بالاخره شاهنامه فردوسی به آخر رسید و باید بگم که آخرش خوشه.......امروز تموم شد بالاخره بعد از یه خستگی نفس گیر و از همه مهمتر تکراری بالاخره تموم شد.......وای که چقده از تکرار بدم میاد....صبح موبایل  را کوک کنی که بعدشم خودت پانشی و یه مهربون بیدارت کنه که بابا پاشو بچه مگه تو درس نداری؟ بعدشم پاشی و با یه عالم خستگی واضطراب درس بخونی بعدشم صبح که وقتی سگ هم بزنی از خونه بیرون نمی یاد از خونه درآیی که به مینی های دانشگاه برسی...........بماند خلاصه این ترم هم بعد این همه تکاپو تموم شد............خودمونیم به رو خورم نمی یارم اما بدفرمی خسته شدم هاااااااااا............تازه خیلی هم عوض شدم .....یه احساسی تو من شکسته و مرده که نمی خوام بهتون بگم اما جاش یه احساس غوشملی دیگه اومده که خیلی هم چاکرشم..........عوض شدم...خیلی.......اصلا شاید شدم بهاربرفی؟؟؟؟....

نمی دونم شایدم یخی....یا شاید سنگی........اما گاهی دلم برا دلتنگی هام هم تنگ می شه هم می سوزه...........

بچه ها همتون واسه گرفتن نمره هام دعا کنین.....دوسمتون دالم.........

مثل قدم زدن من رو برف ها...... مثل بی جوابی های تو به محبت.....مثل تمام خاطره های خوب گذشته......مثل من.....مثل تو........

مثل تیف تیف برف ها.....مثل جاده ی خلوت دم صبح......مثل فریاد پارویی تو اول صبح.... مثل من، مثل تو........

مثل شدن های گذشته.....مثل نشد های نیامده..... مثل دیروز بودن...مثل امروز برفی.....مثل فردای غمگین.....و مثل من.....مثل تو......م

مثل تمام خنده های دیروز مثل اشک های امروز مثل نبود های فردا.....و باز هم مثل من......مثل من............

((چقدر دلتنگم به یاد بودهای پر خاطره))....

 پ.ن.۱) خدایا چگونه زیستن را به من بیاموز....چگونه مردن را خود خواهم آموخت....

(به نام داور بر حق)

سلام مهربون ترین!!!..

بی هیچ مقدمه ای یلدات مبارک......

امسال دومین یلداییه که داره بی تو می گذره... نمیدونم چه طوری دلت اومد شبهای طولانی یلدا را با اون خنده های قشنگ از من دریغ کنی؟ از بهاری دریغ کنی که به انتظار سرما تو را آواز میخونه.....ازبهاری دریغ کنی که گوشه ی تنهایی هاش شونه های تو را مرهم آواز های خسته اش می دونست....یلدا ها را با گفته های بهار و خنده های تو صبح می کردیم....اما حالا امشب یلدا کی به آوازهای بهار گوش می کنه؟ آوازهایی که خسته ترین کلام زندگی هم پیشش کم می یاره؟؟؟؟ امروزها بهار بارون هم قرض می گیره برا آوازهای هق هقش.....امشب یلدایی همه خوشن..همه....حتی قناری هایی که پرواز را آرزو دارن...اونها هم خوشن.....آخه یلداست..اما بهار بغضش را قایم کرده میون تنهایی های اتاقش.....پشت خنده های تلخم عزیزم تو را داد می کنم.....تو خیلی زود بود گلم پژمرده بشی.......خیلی زود بود تنهام بذاری.....خیلی پرواز را دوست داشتی الحق هم که زود تجربه اش کردی..... من را تنهاترین غصه دار روی زمین کردی.....گل نشکفته ی احساس من!.......اگه بدونی هر کی که دلش بخواد بهم تهمت می زنه حتی همونی که یه روزی قسم می خورد باهام می مونه اما تو تنهاترین تنهایی هام تنهام گذاشت...اصلا شاید هم بهم می خنده ....چون تو را ندارم....مطمئنم بهم می خنده ....اما این رسمش نیست آخه به خدا......بهار سکوت می کنه سکوتی که نشونه یه فریاد بی صداست......گلم یلدای سال 84 را یادته؟؟؟؟؟ وقتی زندگیم یه باری ورق خورد..... تو هم با نگات با لبخندت بهم گرمی دادی..... از اینکه همیشه تو را داشتم خون تو رگهام دو برابر بالا و پایین می شد...اما حالا که پیش فرشته ها نشستی تو را خدا به حرف بهار کوچولو گوش کن....ببین چی داره برات آواز می خونه..... مهربون! شکسته شدن هم مگه همیشه باید صدا داشته باشه؟؟.....آره من شکستم....بی صدا شکستم... برا رفتن تو شکستم.....خاک بی رحم چه طور دلش اومد اون قلب یه دنیا را ازم بگیره؟؟؟ مهربون! دلم برای آواز قلمت تنگ شده.....آره می بینی این روزها دلم خیلی هوات را کرده.... اما دیگه کسی نیست تنهایی مو باهاش قسمت کنم.....بذار بگن بهار محکم نیست.....دیگه برام هیچ کس و هیچ چیز مهم نیست......آخه این روزا هر شب میایی تو خوابم خوابامو رنگین کردی رنگین کمون!!!......ای عزیز پر پر شدم چه جوری دلت اومد بی من زندگی دوبارت را تجربه کنی منی که اون لحظه وقتی پرواز می کردی داشتم زندگیمو نذرت می کردم..........

خدا دوست دارم.... خیلی......اما خدا این رسمش نبود...........یلدای من سرد و بی صدا شد.....بر عکس یلدای 2 سال پیشم.......

پ.ن.1) نمی خواستم بنویسم اما قلمم ننوشت دلم نوشت.......

پ.ن.2) غصه چیزی نیست که پنهونش کنی..........

پ.ن.3) یلدای همتون طولانی خوشیهاتون به درازای یلدا.....

(به نام داور بر حق)

امروز پاییز بود.......

مثل دیروز........

مثل دیروز دیروز.......

ولی امروز به جای برگ ها باران حرف برای گفتن داشت.....

تقدیم به فرشته ای که پرواز را بی من تجربه کرد:

سلام ! ای عزیزی که می دونم این شاید برای هزارمین باره که می یام نبود زمینیت را غصه می خورم.....اما هنوزم جواب نمی دی.... دیگه نمی گم از این دنیا داره چی جوری می گذره؟ جز دلتنگی تو جز دوری تو و بی تابی بهار چیز بیشتری نیست......خیلی خسته ام دلم یه شونه می خواد برا هق هق.....مراسم جشن دانشجویی خیلی خسته ام کرد...روحم را خسته کرد....کاش تو بودی هوامو می گرفتی...وقتی دلم می گرفت اون چشمای بی تکرار و معصومت را نثارم می کردی...پشتم گرم بود......دلم خیلی گرفته  می دونی این دنیای بزرگ دیگه جایی برای من نداره......دنیای شما بیشتر من را می تونه تو خودش جا بده........ترانه ی بی تکرار روزهای پر خاطره! دلم برای شبهای با تو بودن تنگ شده......برای همه چیز.....جز خاطرات نحس و بی خاطره ی امروز.....من منتظرتم.....منتظر یه روزی من را صدا کنی......بهارت خسته شده خیلی خسته شده هیچ چیز را تاب نمی یاره......چقدر آدما نامرد شدن همشون می زنن زیر حرفاشون...مثل اون روز توی جشن....چقدر زحمت کشیدم دریغ از حتی یه سپاسگذاری ساده و خشک و خالی.....جز این که ایده های بارونی ام را گذاشتن به پای امروزی بودنم.......از همشون بدم می یاد...از همه ی آدما بدم می یاد...بهت بر نخوره با تو نیستم تو که فرشته ای آدم نیستی.... واسه همین بود این زمین نحس لیاقتت را نداشت.....تا آخر عمرم منتظر تکرار صدات می مونم اون روزی که سوار بال قاصدک ها می یایی دنبالمو با خودت می بری و می رسونی به آرامش...پیش خودت..پیش بابایی...بهش بگو بهارت شد همون چیزی که همیشه می گفتی...بهش بگو بی معرفت نبودی پیشش که یه قوت قلب بهش بدی....بهش بگو تو هم تنهاش گذاشتی...بهش بگو مانعی نداره.. بگو.....بهار هم بالاخره یه روز تموم می کنه........ بهش بگو منتظرم بشینه......منتظرم باشین.......

از طرف بهار خسته ی بارونی.....برای روحهای آسمونی.....

پ.ن.۱) می دونم هیچکی ارزش ماندن ندارد....

پ.ن۲.) شاید دیگه تا یه مدت نیام این وبلاگ را آپ نکم....

( به نام بخشنده ی بزرگ)

یقه ی پالتوش را صاف کرد........مستقیم به آسمون نیگا کرد........برف می اومد.......خیلی دلش می خواست مثل بچگی هاش با چکمه های قهوه ایش که صدای قیژ قیژ روی برف ها را میداد و آرزوی خوردن برف ها را داشت بدود........وقتی به برف نیگا می کرد دلش آرزوی پرواز می کرد..................خیلی با بچگی هاش فاصله نداشت.....اما وقتی به پشت سرش نگاه می کرد انگار یه عمره که گذشته.......

فکر کرد که نه دیگه باد به نظرش شلوغه و نه برف پاکه و نه حتی دیگه بارون مهربون.........

آره...اون یه غریبه شده بود.............یه غریبه توی شهر نام آشنای کودکی..........

(به نام داور بر حق)

بعضی وقت ها اونقدر چشمی که حتی مهتاب هم نمی تونه خودشو توت غرق کنه...........

ولی............

امروز اینقدر سنگی که حتی دیگه منم نمی بینی..................